|
Lo siento, esto creo que va a ser un poco largo, os doy a todos las gracias por vuentra comprensión y paciencia.
No se dónde debería colocar esta carta, pero aquí me ha parecido el mejor sitio.
Carta abierta a Serrat.
Estimat Joan Manuel.
Bé no sè quand podrás llegir aquesta carta, se que el teu temps es or i ben poc mereix, la teva atenció i el teu temps.
Me perdonarás que te escriba en catalan y castellano, pero, como la tuya mi enseñanza fue en castellano y así aprendí a escribir y aunque de padres catalanes, en casa siempre se habló en castellano, por respeto a mis abuelos, venidos de Levante y Aragon, ya ves tú y yo ya empezamos a tener alguna cosa en común.
Debes preguntarte, que hago yo escribiendote, pues te explico, pero antes, debería ponerte en situación y explicarte algunas cosas de mi vida.
Nací un 27 de diciembre 1956, los mios ya son cincuenta años, ya tengo cumplida más de media vida cumplida.
Mi vida está marcada por muchos acontecimientos, unos buenos y otros no tanto, mi infancia, como la de muchos niños, trancurrió feliz era una niña delicada y tozuda, como buen capricornio, pero la mia fue algo diferente a la de otros niños, una enfermedad marcó mi niñez, una enfermedad y la falta de una madre.
Crecí, estudié y me convertí sin querer, en una persona algo hermitaña y no por vocación, si no por devoción y llegué a esa edad dieciséis o diecisiete años, que todos hemos tenido, la rebeldía, las ganas de vivir y el sin sabor de ver que vas de esta vida, sin disfrutar, sin vivir, sin amar y sin que nadie te amara.
Pero llegó... llegó el milagro y me estaba esperando, en el hospital de La Vall d' Hebron de Barcelona, ese milagro venía de Estados Unidos y se llamaba Parabissini y aunque pocas esperanzas me daba, yo me resistía a irme a otro lugar que no fuese este mundo, que tantas alegrías nos da a veces y otras, tantos sin sabores.
Depués de miles de pruebas, análisis, cientos de médicos a mi alrededor y días de estancias, en aquella casa, ¡¡ por fin llegó el día !!, ese tan esperado, ese que es tu día, ese que sabes que nadie te quitará, ingresé para ser operada, de ese corazon roto, partido, ya viejo, pero con unas tremendas ganas de seguir adelante.
Y en ese momento entras tú querido, entras a formar parte de mi vida, estaba ingresada preparándome para ese día, una tarde me puse muy mal,nadie acertó a saber lo que me pasaba, sólo el Dr. Martínez acertó, estaba nerviosa, asustada, sin entender demasiado lo que me iban ha hacer.
El Dr. Martínez, era la persona más dulce, amable, cariñosa y con enormes ganas de trabajas, de ser útil y mejor médico, que nunca he conocido.
Esa tarde, se acercó a mi al ver lo mal que estaba, se sentó conmigo en la cama y nos pusimos a hablar, de mis aficiones, de las suyas, de mis proyectos de los suyos, me preguntó si me gustaban los comics de Snoopy, le dije que si y me prometió, que al día siguente me traería algunos para leerlos y así lo hizo.
Se sentó allí un rato para hablar y me dijo si conocía a un tal Serrat, que era cantautor y muy bueno, le comenté que si, que había oído algo de el, porque mi hemano Manuel ( coincidencia, tambien nació un 27 de diciembre de 1950 ), tania cintas en casa.
El Dr. Martínez, me comentó que tenia el tal Serrat una canción en la que salía Snoopy, la cancion se llmaba, Conillet de vellut, entonces inventamos un juego, cada tarde venía a verme y me traía, unas canciones escritas de Serrat, me las dejaba para que las leyera y al día siguente, las comentábamos y el se atrevía a cantarme alguna, muy bajito, para que nadie se enterara y yo decubrí poco a poco, unas bellas cancines, unas hermosas poesíasy allí estaba, conillet de Vellut, Paraules d'amor, Canço de matinada y muchas otras, el y yo formábamos un buen dúo, el me enseñaba y yo aprendía.
I aquelles lletres, en van arribar molt a cor, un cor trencat i malat, peró un cort, qu'en va ensenyar a estimar les cançons de un tal Serrat.
Cosas de la vida, del Dr, Martínez n he vuelto a saber nada más y nadie sabe, lo que daría por volver a verle.
Y llegó el dia, el día de la operación y allí estaba el y todo el equipo y yo con muchisimo miedo, me temblaba todo, era como una hoja que de un momento a otro iba a caer del árbol.
Me bajaron a la sala de operaciones y a ese sitio,no dejan entrar a nadie, pero por una vez hicieron una excepción y dejaron entrar al Dr, Martínez, yo solo lloraba, pero el, ese el tan amable y cariñoso, me cogió de la mano, me dijo que no me preocupara, que el estaba allí y que no me iba a pasar nada, me preguntó si me veía con ánimos de cantar y le dije que no, pero me contesto, que ibamos los dos a cantar una de aquellas canciones que me habia enseñado y se puso a cantarme, muy bajito, Conillet de vellut, el cantaba y mientras otros iban haciendo su trabajo, me cogía la mano, me la apretaba y yo le miraba, hasta que estube bien dormida y mi siguiente recuerdo, fue en una uci, rodeada de máquinas, medicos y enfermeras.
Nueve horas de quirófano y ya era una chica nueva, con dos personas nuevas en mi corazon a las que querer, el Dr. Martínez y Joan manuel Serrat.
Tu estimat, formas part de tot això, de una gran part de mí, de tot el que he anat fent desde les hores.
I la meva vida es tan paral-lela a la teva, tinc dos locas bajitos i al agost anaba de part, cada dia quan en llevo, en miro al mirall i penso, hoy puede ser un gran día.
Tu jo i les teves cançons, portem gairabé 34 anys junts i aixo es tot una vida i ves qui ho diría....
Querido Joan Manuel, te estoy tan agradecida, nunca podré explicate cuanto y nunca podré darte las gracias por formar parte de mi vida, de acompañarme en los peores momentos y en los buenos que también han habido, de escribir esas hermosas cancines, que ha veces parecen hechas expresas para mí.
Algún día ens trobarem, potser a Menorca, al Paral-lel, al carrer Tuset o en algun concert, aixo no se sap y entonces aprovechare, para darte ese beso que hace treinta y cuatro años tenía que haberte dado.
A mi, a veces también en Plou al cor y pienso, el te quitará la tristeza y así es y escucho tus canciones y escucho tus poesías y la vida me da la vuelta.
Joan Manuel, muchisímas gracias por todo, por ser como eres y ser quién eres.
Un petó i una abraçada.
Montse.
_________________ mont-serrat
|